Eeuwige maagd
In het letterendeel van de Vrij Nederland van 27 juli jl.
schrijft Joost Zwagerman:
Douglas Couplands nieuwe boek 'Microslaven' speelt in de
wereld van Microsoft en Internet, en kan eventueel surfend
gelezen worden.
Na deze subtiele verwijzing naar de traagheid van het Web
bespreekt hij het genoemde boek. En dat zou ik best eens kunnen
gaan lezen, alleen al omdat ik volledig gevangen ben door de
daarin behandelde liefdesrelatie tussen hoofdpersoon en
computer:
.. een soort sfinx-met-toetsenbord, eeuwige maagd èn
allemansvriendin, geruststellend nabij èn tergend
onbereikbaar.
Ik las die zin een paar keer en kon niet meer op het Net zonder
eraan te denken. Vooral de implicaties van deze nieuwe liefde
voor de toekomst hielden me bezig, want waar je nu nog zuinige
pornoplaatjes uit alt.sex-nieuwsgroepen moet downloaden, kun je
straks de lekkerste interactieve virtuele prostitutie vinden;
waar nu nog grote gedachtenwerelden in fragmenten op trage
webpagina's verzinken, fluisteren mij straks levende stemmen
naar poëtische hoogten en filosofische diepten; waar me nu nog
stippelig gescande pasfoto's aanstaren, praat ik straks met
echt vloekende en zoenende gezichten. Zowaar, inderdaad, een
wereld om hartstochtelijk te beminnen.
Toch wil me dat alles op de één of andere manier geen science
fiction lijken. Het heeft iets bekends, iets vertrouwds, alsof
ik er al geweest ben. Ervan gedroomd misschien? Of had ik al
zo'n wereld, zonder het geluk daarvan te beseffen?
Waarempel, ik denk dat het dat is: een wereld die vele malen
interactiever is dan mijn computer, want wat er in mijn hoofd
zit is in geen multimediasetting ooit te vangen.
Aldus, ik hàd al verkering en ze heet boekenkast. En het doet
best een beetje pijn om vreemd te gaan.
Schoft die ik ben.
