perkament.html
Het is zondagmiddag en na veel regen schijnt er weer een
zonnetje buiten, terwijl ik over het Web dwaal. Op de
achtergrond klinken de stemmen van Reve en Brinkman uit de
televisie als ik spring naar de Honderd Hoogtepunten van de
Koninklijke Bibliotheek. Ik kies voor het bekijken van
religieuze werken uit de collectie, want dat past bij de dag
van de week, de tijd van het jaar en de televisiestemmen van
het moment.
Heerlijke namen hebben ze, die perkamenten meesterwerkjes
(Evangeliarium, Psalterium, Historia Alexandri Magni
...), maar vooral ook inspirerende bladspiegels en van die
betoverende plaatjes. En je kunt de jpg'tjes die ervan gemaakt
zijn je hele scherm laten vullen.
Ik tuur een tijdje naar de afbeelding van een
wijzebaardenmannetje met een mooi rond aura en een dik boek op
schoot. In principio erat verbum, kun je erbij lezen als
je goed oplet. En dan gaat mij een wonderbaarlijk licht op.
Ik zie monniken, zwoegend op lettertjes, een pagina per dag
wellicht, helemaal pro deo, al hun toewijding stortend in het
tijdloze en onbetaalbare. En de stap is ineens zo ontstellend
klein naar de vierkante oogjes achter doffe brilleglazen, het
eindeloze nachtwerk, het letterje voor lettertje, commandootje
voor commandootje opbouwen van de prachtigste pagina's waarvan
zomaar vrijelijk genoten kan worden en waarvandaan binnen de
kortste tijd naar hartelust gekopieerd zal worden zodat de
maker zich hoogstwaarschijnlijk naamloos opgenomen weet in de
virtuele eeuwigheid.
Mijn hart wordt zwaar en licht tegelijk. Ik geloof dat ik
ongelofelijk gelovig aan het worden ben.
In principio erat verbum.
Ja, jongelui, in die tijd werd er nog geen UNIX gebruikt, maar
iets heel anders. Latijn heette het. Het werkte ongeveer net
zo, maar klonk waarschijnlijk een stuk beter.
